Ζαγορα,πλατια,σουρουπο

Η πλατεία της Ζαγοράς πιάνει τον τελευταίο ήλιο — οι σκιές απλώνονται μακριές πάνω στα καλντερίμια κι οι τοίχοι αλλάζουν από άσπρο σε ροδακινί.

Μια ησυχία έχει απλωθεί σε ολόκληρη την πλατεία. Είναι εκείνη η τελευταία, ζεστή στιγμή πριν από το βράδυ. Το φως έρχεται χαμηλά από το πλάι, τεντώνει τις μακριές σκιές πάνω στα καλντερίμια και σε τραβά κατευθείαν προς τα κτίρια στο κέντρο. Η ζεστή λάμψη πλημμυρίζει κάθε τοίχο, όμως μέσα στη σκιά ξεκουράζονται δροσερά μπλε και λεβάντες. Υπάρχει εκείνη η μικρή έξαρση κοβαλτίου σε ένα παντζούρι — που αγκυρώνει ολόκληρη εκείνη τη γωνιά. Η ίδια η μπογιά σχεδόν αναπνέει: στρώνεται χοντρά εκεί που η πέτρα είναι ζεσταμένη από τον ήλιο, έπειτα λεπταίνει σε μια απαλή ομίχλη πάνω από τους λόφους. Το βράδυ εγκαθίσταται εδώ ήρεμα, κι ο αέρας κρατά μέσα του όλη εκείνη τη σιωπή.