Ναυπηγεια Σκαραμαγκα,εργατες

Ατσάλινες γκρίζες αποχρώσεις και οξειδωμένα καφέ γεμίζουν τη σύνθεση, σπασμένα από μια λάμψη ώχρας στο παλτό ενός εργάτη. Το βάρος του χώρου είναι παντού.

Στο μέσο πλάνο συγκεντρώνονται οι φιγούρες, με τους ώμους σκυμμένους στη δουλειά, τα κορμιά τους αγκυρώνουν το βλέμμα πριν αυτό κινηθεί προς τα πίσω, μέσα από σκαλωσιές και τον μισοκτισμένο σκαρόγιο που υψώνεται στο βάθος. Η παλέτα παραμένει κοντά στο ίδιο το μέταλλο: σχιστόλιθος, σκουριά και ξεθωριασμένο μπλε, με μερικές πιο ζεστές νότες ώχρας και καμένης σιένας να ξεχωρίζουν στο δέρμα και το ύφασμα. Οι πινελιές μεταβάλλονται ανάλογα με το θέμα, ελεγχόμενες και πιο ομαλές πάνω στα μηχανήματα, ελεύθερες και διακεκομμένες εκεί που κινούνται οι άντρες. Μεσογειακό φως πέφτει από ψηλά, αρκετά κοφτό ώστε να ρίχνει καθαρές σκιές κάτω από τις ανυψωτικές κατασκευές, πιο ήπιο στα πρόσωπα από κάτω. Διακεκομμένες στεγνές πινελιές αποδίδουν το χαλίκι στο έδαφος και τη θαμπή λάμψη των ελασμάτων. Στον αέρα, η γαλήνη μιας εργατικής καθημερινότητας, σταθερή και σιωπηλή.