Ζαγορα σπιτιπανο απο το ξενοδοχειο
M600
Για το Έργο
Η Ζαγορά απλώνεται κάτω από μια ταράτσα ξενοδοχείου — στριμωγμένες στέγες, λευκοί τοίχοι, κοβαλτί παντζούρια, και ο μεσημεριανός ήλιος να ισοπεδώνει τα πάντα σε μια βαθιά ηρεμία.
Μια νυσταλέα ζεστασιά αιωρείται πάνω από ολόκληρο το χωριό. Το μάτι γλιστρά αβίαστα από εδώ, περνώντας πάνω από τα σπίτια, ως εκείνο το απαλό μπλε στο βάθος. Οι τοίχοι είναι λευκοί, ζεστοί και καθαροί, με το βαθύ κοβαλτί ενός παντζουριού ή μιας πόρτας να σπάει τη μονοτονία. Και οι σκιές δεν είναι καθόλου σκληρές — μόνο απαλές γκρίζες αποχρώσεις με μια υπόνοια λεβάντας. Αυτό αφήνει το φως να φαίνεται σαν να πλημμυρίζει παντού. Η μπογιά πέφτει σταθερή στις καθαρές γραμμές των σπιτιών, αλλά χαλαρώνει και αναπνέει στο χώμα ανάμεσά τους. Μια νωχελική σιωπή εγκαθίσταται παντού, κρατώντας την ώρα σε αναστολή.