Αγ.Μαρινα

Ένα μικρό εκκλησάκι στέκεται στην κορυφή του ακρωτηρίου, οι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι του λουσμένοι στον κατακόρυφο ήλιο, κι από κάτω το κοβαλτένιο νερό.

Μια βαθιά ησυχία κρατά αυτό το μέρος. Νιώθεις το περπάτημα από τη βραχώδη ακτή προς το μικρό εκκλησάκι, σιγά-σιγά ανάμεσα στη ζεστή γη. Ο ουρανός είναι καθαρό γαλάζιο που ανοίγει στη θάλασσα — βαθύ κοβαλτένιο — και τα κτίσματα αναπαύονται σ' εκείνους τους ζεστούς τόνους, ώχρα και λευκό καμένο από τον ήλιο. Η πάστα λέει τη δική της ιστορία. Δες πώς αναπνέει ομαλή στο νερό, μα γίνεται χοντρή και σπασμένη στην πέτρα, πιάνοντας το φως. Ο ήλιος είναι κατακόρυφα, αφήνοντας σκιές κοφτές και σύντομες. Η ησυχία μένει πάνω από το ακρωτήρι, και ο χρόνος ηρεμεί στο λευκό πέτρωμα.