Ανδρος στην πλαζ

Άνδρος, μεσημέρι: το γαλάζιο νερό σπρώχνει προς την ακτή, η ανοιχτόχρωμη άμμος απλώνεται επίπεδη κάτω από ένα ομοιόμορφο, άσκιο φως.

Μια βαθιά ησυχία απλώνεται πάνω από ολόκληρη τη σκηνή. Ο ορίζοντας κάθεται τόσο ψηλά, δίνοντας στο νερό όλο αυτό το βάρος, ενώ η παραλία κρατά το προσκήνιο. Εκείνα τα μικρά σημάδια εδώ κάτω — ίσως φιγούρες, ίσως ξερά κλαδιά παρασυρμένα από τη θάλασσα — σε αγκυρώνουν στην άμμο. Το νερό μαλακώνει σταδιακά, από βαθύ κυανό μπλε ως ανοιχτό ακουαμαρίν στην απέναντι ακτή. Είναι απλώς η δροσιά του νερού που συναντά τη ζεστή, οστέινη άμμο, με λίγες λεπτές λάμψεις κίτρινου όπου το φως καβαλά τις κορυφές των κυμάτων. Το φως είναι ψηλό και ομοιόμορφο, πλημμυρίζει τα πάντα, σχεδόν χωρίς σκιά. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ. Η ησυχία του μεσημεριού αναπαύεται πάνω σε ολόκληρη την έκταση της παραλίας.