Ανο Βαθια,αποψη,μια γυναικα

Το βράδυ απλώνεται πάνω από την Άνω Βάθεια, εκεί όπου μια μοναχική γυναίκα σταματά στην ησυχία του χωριού.

Η σκηνή βρίσκει την ισορροπία της σε μια ήρεμη ασυμμετρία. Η γυναίκα στέκεται ελαφρά εκτός κέντρου, με το γήινο φόρεμά της να αποτελεί σταθερή παρουσία ανάμεσα στις απαλές ώχρες, το θαμπό ροζ και τους ανοιχτούς μπλε τόνους του λυκόφωτος. Δεξιά, παραδοσιακά ασβεστωμένα κτήρια με στρογγυλεμένες ακμές οριοθετούν τον δρόμο, με τις επιφάνειές τους να ζεσταίνονται από το τελευταίο φως της ημέρας. Αριστερά, η εικόνα ανοίγει προς μακρινούς λόφους, δίνοντας αίσθηση χώρου. Διαγώνιες στέγες και μονοπάτια οδηγούν προς το βάθος χωρίς σκληρή γεωμετρία. Μακριές σκιές σε δροσερές γκρίζες και μωβ αποχρώσεις απλώνονται πάνω στην πέτρα, τυλίγοντας τους μανιάτικους πύργους και τα σοκάκια σε μια μαλακή σιγή. Η στάση της σώματός της υποδηλώνει μια στιγμή περισυλλογής — όχι βιαστική ούτε μοναχική, απλώς παρούσα σε έναν τόπο που τον έπλασε ο χρόνος. Στον αέρα αιωρείται μια ησυχία, οικεία και αιώνια μαζί.