Εξωχικο Καρποδιν(εξετεθει Πανελληνιος 1952)

Ώχρα γη, μια λωρίδα θαμπού ουρανού, και οι φιγούρες σκυμμένες στη δουλειά τους με ένα βάρος ήσυχο που συνέχει ολόκληρη τη σύνθεση.

Στο πρώτο πλάνο, το μάτι ακολουθεί ένα χαμηλό έδαφος από ζεστή ομπρ, ανεβαίνει στο μέσο πλάνο όπου χωρικοί έχουν μαζευτεί στη σεζόνια εργασία τους, και συνεχίζει ως τους πιο ήπιους λόφους στο βάθος. Καμένη σιένα, σκονισμένο λαδί, και ένα κιμωλία κρεμ μεταφέρουν το φως της ημέρας σε όλη την επιφάνεια, ενώ μικρές πινελιές σε αποχρώσεις σχιστόλιθου ψυχραίνουν τις σκιές. Ο χειρισμός μεταβάλλεται από φαρδιές, ανοιχτές πινελιές στο βάθος σε πιο συγκρατημένες και στοχευμένες εκεί που τα χέρια και τα πρόσωπα πυκνώνουν. Το φως πέφτει από ψηλά και ελαφρώς από τη μία πλευρά, πλάθει τον όγκο χωρίς οξείες αντιθέσεις, και αφήνει σκιές που μοιάζουν κατοικημένες παρά δραματικές. Έργο μετρημένων διαστάσεων, ζωγραφισμένο με σιγουριά και συγκράτηση. Ο αέρας κρατάει την αργή υπομονή ενός απογευματινού τρύγου, του χρόνου που κατακάθεται στα χέρια που δουλεύουν.