Απο Πευκια Ξυλοκαστρου

Οι κορμοί των πεύκων στέκονται πυκνοί κατά μήκος της κορινθιακής ακτής, οι σκούρες κολώνες τους ανοίγουν ελάχιστα — ακριβώς όσο χρειάζεται για να περάσει η θάλασσα.

Στο πρώτο πλάνο, η υφή των κορμών και των βελονιών, δουλεμένη με πυκνή πάστα και γρήγορες, ανοιχτές πινελιές που αφήνουν ορατή κάθε κατεύθυνση. Το μάτι κινείται από το τραχύ πράσινο της φυλλωσιάς, περνά μια λεπτή λωρίδα ακτής στο μέσο πλάνο, και ανοίγεται στο βάθος της θάλασσας. Τα φυλλώματα κρατούν βαθιά, γήινα πράσινα, ενώ το νερό μεταβαίνει από ακουαμαρίνα σε απαλό γαλάζιο, και στον ορίζοντα ο ουρανός αγγίζεται ελαφρά με ροδακινί. Διακρίνεται η διαφορά στη στρώση: πολύ πυκνή πάστα για τους κορμούς και τα βελόνια, λεπτή και ομαλή για την επιφάνεια του νερού. Το φως πέφτει από το πλάι, απαλό, χωρίς σκληρές αντιθέσεις. Έργο μικρών διαστάσεων, ο χαμηλός κλίμακας καμβάς αντιπαρατίθεται με το απέραντο άνοιγμα της θέας. Η ησυχία των πεύκων απλώνεται σε όλη τη σύνθεση, αργή και αδιατάρακτη.