Χωραφια χωρις ουρανο

Ούτε ίχνος ουρανού· μόνο αυλάκι μετά αυλάκι από γυμνό χώμα, που διατρέχει αδιάκοπα τον καμβά από τη μια άκρη ως την άλλη.

Τα χωράφια καλύπτουν τη σύνθεση από άκρη σε άκρη, και το μάτι κινείται πλάγια κατά μήκος χαμηλών ραχών και ρηχών αυλακιών, χωρίς να αναζητά ορίζοντα. Θαμπά πράσινα και απαλά γκρι διαχέονται μέσα στις ώχρες και την καμένη ομπρ, με σποραδικά φωτεινά σημεία εκεί που το φως πιάνει τη στεγνή καλαμιά. Η πάστα αλλάζει χαρακτήρα καθώς προχωρεί προς το βάθος: στο πρώτο πλάνο, πυκνή και ανάγλυφη, με ογκωμένες πινελιές που μιμούνται το ανασκαμμένο χώμα, ενώ στο πίσω πλάνο η στρώση γίνεται λεπτότερη και πιο ομαλοποιημένη. Το φως φτάνει διάχυτο και ομοιόμορφο, σαν φως συννεφιασμένης μέρας που κατεβάζει τις σκιές και αφήνει την υφή να δουλέψει τη βαθύτητα. Χωρίς ουρανό που να ανασηκώνει το βλέμμα, η προσοχή εδράζεται στο χώμα, στη μεσοτονική ηρεμία του, στην αδιατάρακτη ησυχία του. Έργο μεγάλων διαστάσεων, λάδι σε καμβά.