Φυση

Οι σχιστολιθικές κορυφογραμμές χάνονται στην ομίχλη στο βάθος της κοιλάδας, ενώ το πράσινο του βρύου απλώνεται στο πλάτος της γης από κάτω.

Το τοπίο αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα — υφασμένο προσκήνιο με γήινους τόνους που υποχωρεί σε ελαιόχρωμες πλαγιές, κι έπειτα διαλύεται σε σχιστολιθικές κορυφογραμμές κάτω από έναν χαμηλόφωνο ουρανό. Μια γραμμή βουνού οδηγεί το βλέμμα πλάγια, ενώ η ομίχλη πλανιέται στον ορίζοντα. Η πινελιά αλλάζει ανάλογα με το έδαφος: ξηρές, κατακερματισμένες αφές πάνω στα χόρτα, πιο λείες γλάσες που μαζεύονται στον ουρανό, κατευθυντήριες μάρκες που υποδηλώνουν θαμνοτόπια και πέτρα. Το φως πέφτει από το πάνω αριστερά, αργά και χαμηλά, πλάθοντας τις καμπύλες χωρίς να τις οξύνει — οι σκιές απλώνονται μακριές και ήπιες. Καμία μορφή δεν σπάει την ησυχία. Ο αέρας κουβαλά την ώρα πριν από το βράδυ, αργή και αδιάφορη για τη βιασύνη, που εγκαθίσταται πάνω από την κοιλάδα.