Ιστιαια,τοπιο

Η Ιστιαία ανεβαίνει στην πλαγιά με λευκό και τερακότα, οι επίπεδες στέγες της χαμηλωμένες κάτω από έναν μεσημεριανό ήλιο που ξεθωριάζει τους γύρω λόφους σε χλωμή σκόνη.

Υπάρχει μια ησυχία εδώ, που ανήκει στο μεσημέρι. Από τη στεγνή γη του προσκηνίου το μάτι ανεβαίνει στα σπίτια που ακουμπούν στην πλαγιά. Τα κεραμιδένια στέγαστρα τους ζεσταίνονται δίπλα στους λευκούς τοίχους. Η όλη σκηνή αναπνέει σε γήινους τόνους — καμένη σιένα και κοκαλί που συναντούν το απαλό γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού. Το φως είναι τόσο ομοιόμορφο, πέφτει κατακόρυφα. Φωτίζει κάθε επιφάνεια, αφήνοντας μόνο ρόζ σκιές στη σκιά κάτω από τις στέγες. Η σιωπή που απλώνεται πάνω στους λόφους μένει, όπως ένα απόγευμα που απλώς δεν βιάζεται.