Ζαγορα,αποψη

Οι πέτρινοι τοίχοι της Ζαγοράς πιάνουν το τελευταίο ώχρινο φως, ενώ οι βιολετί ράχες πίσω τους σκουραίνουν, τραβώντας το χωριό προς το σούρουπο.

Μια ησυχία κατακάθεται μαζί με τέτοιο φως. Τα μάτια μας γλιστρούν πάνω από τις χαμηλές στέγες και τη χλωμή πέτρα, ανεβαίνοντας προς εκείνους τους αποσβεσμένους λόφους. Γήινες ώχρες και αγγίγματα τερακότα φαίνονται να συγκρατούν τη ζεστασιά της ημέρας ενάντια στο δροσερό που φέρνει το σούρουπο. Παρατηρήστε πόσο λεία είναι η μπογιά στον ουρανό. Έπειτα δείτε πώς παχαίνει πάνω στα φθαρμένα τείχη και τα φύλλα — μπορείτε σχεδόν να νιώσετε την υφή τους. Εκείνο το χαμηλό φως έρχεται πλάγια, απλώνοντας σκιές στα σοκάκια και μαλακώνοντας κάθε άκρη μέσα σε μια σιωπή. Κανείς δεν κινείται στους δρόμους. Ολόκληρο το χωριό νιώθεις πως κρατά την ανάσα του.