Καρναγιο Μητιλινη

Το φως του ήλιου ζεσταίνει τα ημιτελή σκαριά σε ένα ναυπηγείο της Μυτιλήνης, εκεί όπου ο χάλυβας συναντά τη θάλασσα. Γερανοί και σκαλωσιές ορθώνονται σαν σκελετοί απέναντι στον απαλό αιγαιοπελαγίτικο ουρανό.

Οξειδωμένα μπλε και φθαρμένες από τον καιρό ώχρες ντύνουν τις μεταλλικές επιφάνειες, ενώ το κυανό νερό τρέμει πλάι στα ξύλα της αποβάθρας. Οι αυστηρές γραμμές των κατασκευών αντιπαρατίθενται στη ρευστή πινελιά που αποδίδει τη θάλασσα και τον αέρα, ανοίγοντας τον χώρο σε βάθος. Θερμές ανταύγειες αγγίζουν τις ακμές στα σκαριά και τα δοκάρια, απόηχος του έντονου παράκτιου φωτός που μαλακώνει κάθε αδρή επιφάνεια. Τα σκάφη, ημιτελή, μοιάζουν να αιωρούνται σε μια στιγμή ανάπαυλας — μια ανάσα μεταξύ μόχθου και γαλήνης. Κάθετοι ιστοί και οριζόντια καταστρώματα συνθέτουν έναν σιωπηλό ρυθμό, ένα πλέγμα που θεμελιώνει την ήρεμη ενέργεια της σκηνής. Ο αέρας μεταφέρει τη μυρωδιά της αρμύρας και του ήλιου.