Φωρτουνιασμενη θαλασσα προς το Ηραιον
MK729
Για το Έργο
Το βάρος πιέζει προς τα κάτω στη θάλασσα. Το νερό, σε σκούρο σχιστολιθικό μπλε, ταράζεται κάτω από έναν μελανιασμένο ουρανό, με τις κορυφές των κυμάτων να σπάνε σε ανοιχτό τυρκουάζ αφρό.
Όλα εδώ νιώθεις πόσο απέραντα είναι, παγιδευμένα μέσα στον καιρό. Τα κύματα σε τραβούν μαζί τους, ωθώντας σε προς εκείνον τον χαμηλό ορίζοντα, όπου μόλις που διακρίνεις την αχνή υπόνοια του ιερού. Ο ουρανός χτίζεται από καταιγιδοφόρες γκρίζες αποχρώσεις ώς βαθιές μοβ. Και η ίδια η μπογιά — είναι τόσο πυκνή εκεί που τα κύματα υψώνονται, κι έπειτα απαλύνεται ψηλότερα μέσα σε ομίχλη. Το φως δεν έχει ευδιάκριτη πηγή, μόνο μια ασημένια λάμψη στο νερό. Ο αέρας κουβαλά το βάρος μιας επερχόμενης θύελλας, και η μακρινή ακτή κρατά την ησυχία της απέναντί της.