Νεραντζα στην παραλια με φεγγαρι
MK1831
Για το Έργο
Μια πορτοκαλιά σκύβει πάνω από τα σκοτεινά νερά, οι καρποί της φωτισμένοι από το φεγγάρι, κι η ακτή χάνεται αργά μέσα στη νύχτα.
Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σε αυτόν τον τόπο, ένα είδος μοναξιάς. Η πορτοκαλιά γέρνει προς την ανοιχτή θάλασσα, τα κλαδιά της απλώνονται ολόισια προς τα έξω, ενώ η ακτογραμμή στρίβει και χάνεται στο σκοτάδι. Τα βαθιά μπλε της νύχτας συναντούν τη ζεστασιά των καρπών και εκείνη την ήπια χρυσή λάμψη όπου το φεγγαρόφωτο αγγίζει το νερό. Τα φύλλα είναι απλώς πινελιές πράσινου και ασημί, που υπονοούν το βάρος τους μέσα στις σκιές. Η μπογιά στο νερό αισθάνεται τόσο απαλή και ομαλή — μα μπορείς σχεδόν να νιώσεις την πιο τραχιά υφή στον φλοιό, τον κόκκο της άμμου στη ρίζα του. Μια γαλήνη απλώνεται πάνω από την ακτή, αυτή που εγκαθίσταται αφού ο χρόνος της μέρας έχει πια τελειώσει.