Κεφαλονια

Ένα φωτεινό τμήμα της Κεφαλονιάς ανοίγεται σε οριζόντια γαλήνη, εκεί όπου η θάλασσα αγγίζει την πέτρα κάτω από έναν ανοιχτό, ωχρό ουρανό.

Οι λόφοι κατεβαίνουν ομαλά προς τα ασβεστολιθικά βράχια και το τιρκουάζ του Ιονίου, όπου λευκοσβημένα σπίτια εγκολπώνονται στις πλαγιές με ζεστή ώχρα και αποχρωματισμένο λευκό. Ο βράχος στο προσκήνιο χωρεί σταδιακά τη θέα προς τις μικρές κατοικίες και ακολούθως προς την απόμακρη θάλασσα, δημιουργώντας ένα ήπιο βάθος χώρου. Η πινελιά μεταβάλλεται από τις ομαλές διαβαθμίσεις της ατμόσφαιρας στις υφαντές σημειώσεις της γης. Χρυσό φως ακουμπά κάθε επιφάνεια με καθαρή θερμότητα, ρίχνοντας μαλακές σκιές που σχηματίζουν τον όγκο με λεπτότητα. Η αραιή βλάστηση προσφέρει σβησμένες πράσινες νότες ανάμεσα στα μπλε και τους γήινους τόνους, αποκαλύπτοντας τη δεκτική λιτότητα του νησιού. Παρά το ότι το έργο καταλογογραφείται στην Ισπανία, κάθε λεπτομέρεια ανήκει στον ελληνικό κόσμο: η απαλή καμπύλη του κόλπου, η απλή στέψη ενός σπιτιού, η αίσθηση της μεσημεριανής δέστης. Η σιωπή πέφτει πάνω στη ζεστή πέτρα της ακτής.