Κουενκα,τοπιο

Πέτρινα σπίτια σφηνώνονται στον βράχο πάνω από το φαράγγι, με τους τοίχους τους να κρατούν την κλίση του αργοπορημένου ήλιου.

Είναι η ησυχία ενός ώριμου απογεύματος. Ολόκληρη η σύνθεση φαίνεται να ανυψώνεται από το ποτάμι, σκαρφαλώνοντας κατά μήκος της βραχώδους όψης ώς εκείνη την ομάδα των κατοικιών. Όλη η θερμότητα βρίσκεται στις γήινες αποχρώσεις — σιένα και ούμπρα για την πέτρα και τις στέγες — ενώ πιο δροσεροί γκρίζοι σχιστόλιθοι και απαλή λεβάντα αναπαύονται στις σκιές. Η πινελιά αναπνέει ελεύθερα στον ουρανό. Στον βράχο όμως γίνεται πιο τραχιά, σχεδόν ξυσμένη, ώστε να νιώθεις τον ασβεστόλιθο. Λεπτότερες γραμμές σχηματίζουν τα παράθυρα και τα μπαλκόνια. Πιο πυκνό χρώμα πιάνει το τελευταίο φως στις στέγες. Ο αέρας κρατά, αργός και κατανυκτικός, σαν η πόλη να ακούει τον εαυτό της εδώ και πολύ καιρό.