Κιατο

Το κοβάλτιο κρατά το κοντινό νερό, κι έπειτα χαλαρώνει σε ακουαμαρίν, εκεί όπου μια ώχρινη κορυφή πιάνει το μακρινό φως.

Η θάλασσα ολόκληρη αναπνέει με έναν αργό, απέραντο ρυθμό. Τα πιο σκοτεινά κύματα κοντά μας ανοίγουν καθώς απομακρύνονται, μετατρέπονται σε εκείνο το απαλό ακουαμαρίν του βάθους. Βαθιές μπλε αποχρώσεις και τιρκουάζ φέρουν την επιφάνεια, ανασηκωμένη από το κιμωλιόλευκο του αφρού. Και εκεί, διακριτά, μια νύξη ώχρας εκεί που το φως μόλις αγγίζει μια μακρινή κορυφή κύματος. Η πινελιά είναι εξαιρετικά ρευστή· μακριές, σαρωτικές κινήσεις σχηματίζουν τον κορμό του νερού, ενώ μικρές, σπασμένες αφές αποδίδουν τον ψεκασμό. Τα πάντα μαλακώνουν προς τον ορίζοντα, όπου θάλασσα και ουρανός σχεδόν διαλύονται το ένα μέσα στο άλλο. Η σιωπή απλώνεται πάνω σε όλα, αργή και υπομονετική, αυτή που σε κρατά στην άκρη του νερού.