Ανδρος ακρογιαλια με βραχο
MK440
Για το Έργο
Οι βράχοι της Άνδρου στερεώνουν το προσκήνιο — φθαρμένοι και γεμάτοι βάρος — ενώ οι γραμμές της υποχώρησης οδηγούν το βλέμμα προς το ανοιχτό Αιγαίο.
Μια βαθιά ησυχία απλώνεται σε αυτή την ακτή, παλαιότερη από το ίδιο το απόγευμα. Το φως είναι χαμηλό, έρχεται πλάγιο. Μόλις που αγγίζει τη ζεστή ώχρα στις επιφάνειες των βράχων, ενώ οι σκιές και η θάλασσα κρατούν τις δροσερές τους γκρίζες και βαθιές τιρκουάζ αποχρώσεις. Οι γραμμές που άφησε η υποχωρούσα παλίρροια σε τραβούν προς τα έξω, εκεί όπου ο κόσμος ολόκληρος μαλακώνει στον ορίζοντα. Ακόμα και ο ουρανός κρατά λίγη ζεστασιά — μια αχνή λεβάντα και χρυσό. Η φύση της μπογιάς αλλάζει κι αυτή: ρευστή στο νερό, αλλά τόσο πυκνή και στεγνή στην πέτρα που σχεδόν νιώθεις το τραχύ της βάρος. Μια σιωπή κατέχει αυτή την ακτή — το είδος της γαλήνης που κατακάθεται όταν ο χρόνος ξεχνά να μετράει.