Κλοσαρ

Τορνευτά ξύλινα σχήματα κατέχουν το κέντρο — μπολ, μια αδράχτη ή δύο — η φθαρμένη ρόζα τους διαλύεται σε ένα ομοιόμορφο, ήπιο φως.

Μια ήσυχη βαρύτητα συγκρατεί αυτά τα σχήματα μαζί. Συγκεντρώνονται κοντά στο κέντρο, ισορροπημένα αλλά όχι συμμετρικά, και ο χώρος γύρω τους αφήνει το καθένα να αναπνέει. Οι γήινες αποχρώσεις διατρέχουν ολόκληρο το έργο — μια ήσυχη συνομιλία ανάμεσα σε ζεστό ώχρα-καφέ και πιο δροσερό γκρι πιουτέρ. Μια ελαφριά νότα σχιστόλιθου αναπαύεται στις σκιές. Και ένα χλωμό, σχεδόν κιτρινισμένο λευκό αγγίζει μια άκρη όπου πέφτει το φως. Η ίδια η μπογιά φαίνεται να γνωρίζει το υλικό — πιο λεία στις φθαρμένες επιφάνειες, πιο ξερή και σπασμένη εκεί που αποδίδει την υφή του ξύλου. Το φως είναι απαλό, πέφτει χωρίς δραματισμό, αφήνοντας σκιές που μαζεύονται αντί να κόβουν. Ο χρόνος επιβραδύνεται εδώ, κρατημένος στο ήσυχο βάρος των πραγμάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί πολύ.