Περιοχη συδιροδρομων,Μαδριτη

Ατσάλινες ράγες σφηνώνουν ευθεία μέσα στο χαλίκι προς τον χαμηλό ορίζοντα της Μαδρίτης, με τους στύλους να μικραίνουν έναν έναν μέσα στην συννεφιασμένη ομίχλη.

Οι γραμμές οδηγούν από το πρώτο επίπεδο βαθιά στην θολή απόσταση, όπου στύλοι κοινής ωφέλειας και παλαιωμένα υπόστεγα σπάνε τον ορίζοντα. Γήινες καφέ και γκρι αποχρώσεις κυριαρχούν στην επιφάνεια, με κοκκινωπές πινελιές σκουριάς στο μέταλλο και ανοιχτό κίτρινο εκεί όπου το μαλακό φως διαπερνά τον συννεφιασμένο ουρανό. Η πινελιά παραμένει ελεγχόμενη στις αρχιτεκτονικές γραμμές και πιο ελεύθερη στο άνω τμήμα — το χρώμα πιο πυκνό στα χαλίκια του πρώτου επιπέδου, πιο λείο στα υποχωρούντα επίπεδα. Το φως είναι διάχυτο, οι σκιές μακριές αλλά ήπιες, απλωμένες πάνω στη γεωμετρία χωρίς δραματισμό. Μια ησυχία κυριεύει τη σκηνή, από εκείνη που μένει στα όρια των βιομηχανικών χώρων όταν η δουλειά σταματά και η πόλη ξεχνά να ακούει.