Μητιλινη απλο τοπιο,στο βαθος θαλασσα

Οι λόφοι της Μυτιλήνης κυριαρχούν στον πίνακα, με ζεστά χώματα και ασημί ελιές να απλώνονται παντού, ενώ το Αιγαίο δεν είναι παρά μια χλωμή λωρίδα στο βάθος.

Μια βαθιά γαλήνη απλώνεται πάνω σε αυτό το τοπίο, μια ζεστασιά που φαίνεται να αναδύεται από την ίδια τη γη. Η στεριά καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας — όλες οι ζεστές γήινες αποχρώσεις συναντούν το σκονισμένο ασήμι των ελαιόδεντρων. Η θάλασσα είναι απλώς μια ήσυχη κορδέλα, ψηλά στο πλαίσιο. Οι χαμηλοί λόφοι σε οδηγούν προς τον ορίζοντα, όπου το φως πέφτει τόσο ομοιόμορφα, σχεδόν χωρίς σκιά, μαλακώνοντας τα πάντα σε ένα χλωμό πλύσιμο γαλάζιου και γκρι. Δεν υπάρχει κανείς εδώ. Τίποτα να σπάσει την ακινησία. Η γη κρατά τη ζέστη του ήλιου, και η θάλασσα αποκρίνεται με δροσερά μπλε. Ο χρόνος επιβραδύνεται, και η σιωπή του νησιού εγκαθίσταται σαν μια ανάσα που κρατιέται για πολύ.