Μητιλινη,Καφενεδακι στο λιμανι

Οι άσπροι τοίχοι του καφέ πιάνουν το φως του λιμανιού, και μερικά μικρά τραπέζια κάθονται σχεδόν στην άκρη του νερού. Η ησυχία κρατάει.

Μια βαθιά γαλήνη σκεπάζει όλη τη σκηνή. Το βλέμμα σου ταξιδεύει μόνο του: ξεκινά από τα άδεια τραπέζια, ακολουθεί την προκυμαία και τα ήσυχα κατάρτια, μέχρι εκεί που τα κτίρια σβήνουν μαλακά στους λόφους. Κοίτα τα χρώματα—το βαθύ μπλε του νερού που συναντά τη ζεστή ώχρα της πέτρας και το λαμπερό λευκό των τοίχων. Η υφή του χρώματος αλλάζει ανάλογα με το πού κοιτάς. Είναι απαλή η πινελιά στον κόλπο, αλλά δες πόσο παχύ στρώνεται το χρώμα στην καυτή πέτρα. Σχεδόν το νιώθεις. Το φως έρχεται από ψηλά, αγγίζει τα τραπέζια και αφήνει απαλές σκιές κάτω από τις τέντες. Ο αέρας μοιάζει ακίνητος, κρατώντας τη βαριά, μεσημεριάτικη σιγαλιά του λιμανιού.