Στενή Αλέα με Τόξο

Το φως του ήλιου ζεσταίνει ένα στενό ελληνικό σοκάκι, περιβάλλοντας μια φθαρμένη καμάρα που ανοίγει στα ήσυχα βάθη του.

Η παλέτα κινείται σε θερμές ώχρες, φθαρμένα λευκά και απαλές τερακότες που πλάθουν τους παλιούς πέτρινους τοίχους και τα κλειστά παντζούρια. Πινελιές του κοβαλτίου τονίζουν τα κουφώματα, σε χαρακτηριστικό νησιώτικο ύφος. Η σύνθεση οργανώνεται γύρω από την κεντρική καμάρα, με τη δυνατή προοπτική να οδηγεί το βλέμμα προς τα μέσα, εκεί όπου οι στέγες και το πλακόστρωτο σβήνουν εμβαθύνοντας τον χώρο. Η πινελιά είναι σίγουρη, αποδίδοντας την τραχιά υφή της πέτρας με πυκνή πάστα και στεγνές ψιθιές, δημιουργώντας αντίθεση ανάμεσα στις λουσμένες από το φως επιφάνειες και τις ψυχρές σκιές σε τόνους του σχιστόλιθου και της λεβάντας. Καμία ανθρώπινη φιγούρα δεν ταράζει την ακινησία· μόνο η πνοή της μεσημεριάτικης κάψας πλανάται σε αυτό το προφυλαγμένο πέρασμα, όπου κάθε επιφάνεια αφηγείται μια ιστορία χρόνου και φωτός. Η σιωπή απλώνεται σαν λεπτή σκόνη πάνω στις ζεσταμένες από τον ήλιο πέτρες.