Μονη Διονισιου
MK669
Για το Έργο
Η Μονή Διονυσίου στέκεται λίγο εκτός κέντρου στην πλαγιά, με τους πέτρινους τοίχους της να λούζονται στην ώχρα, γκρεμοί και δάσος να τη σφίγγουν από τις δύο μεριές.
Ολόκληρο το βουνό φαίνεται να κρατά την ανάσα του γύρω από αυτό τον τόπο. Η μονή δεν βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο — είναι λίγο στο πλάι, αφήνοντας γκρεμούς και δάσος να της κάνουν χώρο. Το έδαφος που μας είναι κοντά είναι πλούσιο σε ώχρα γης και βρύα, ενώ οι απομακρυσμένες κορυφογραμμές διαλύονται σε σκονισμένο μπλε και λεβάντα. Ο ουρανός ζεσταίνεται σε χρυσό καθώς πλησιάζει τον ορίζοντα. Μπορεί κανείς σχεδόν να νιώσει τη φαρδιά πινελιά — τραχιά στην ξεθωριασμένη πέτρα, λεία στον αέρα και τους μακρινούς λόφους. Το φως είναι απαλό, πέφτει στους τοίχους ενώ δροσερές σκιές ξεκουράζονται από κάτω. Μια κρατημένη σιγή απλώνεται στην πλαγιά, το είδος εκείνης της ησυχίας που συγκεντρώνεται γύρω από έναν τόπο που ζει μέσα από την προσευχή.