Στενή Αλέα με Γαλάζια Πόρτα
MK663
Για το Έργο
Μια πόρτα κοβαλτίου, ελαφρώς εκτός άξονα, τραβά το βλέμμα βαθιά στο λιόλουστο σοκάκι και το κρατά εκεί.
Είναι εκείνη η ώρα της μέρας που όλα σωπαίνουν. Οι τοίχοι σε οδηγούν μπροστά, με τις γραμμές τους να στενεύουν προς εκείνη την μπλε πόρτα, λίγο μόνο εκτός κέντρου. Όλο εκείνο το ασβεστωμένο λευκό κάνει το μπλε να μοιάζει αδύνατα βαθύ. Και κάτω, κοντά στο έδαφος, ίχνη από τερακότα και πράσινο ζεσταίνουν την πέτρα. Μπορείς σχεδόν να νιώσεις την υφή των τοίχων, τον τρόπο που η μπογιά είναι χοντρή και κιμωλιώδης πάνω στον σοβά. Το φως πέφτει σκληρό, χαράζοντας κοφτερές σκιές που δίνουν μορφή σε κάθε τι. Κανείς δεν είναι εδώ. Μόνο η υπομονετική γεωμετρία των τοίχων και ένα κατώφλι. Ο χρόνος αργεί, σταθμεύει στο χείλος εκείνης της πόρτας.