Μονη Διονισιου στον διαδρομο,σκουρο
MK657
Για το Έργο
Μέσα στη Μονή Διονυσίου, ένας πέτρινος διάδρομος χάνεται στο σκοτάδι· μόνο ένα μικρό κομμάτι μετάλλου αρπάζει το φως.
Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να κρατά αυτόν τον χώρο, τραβώντας σε προς τα μέσα. Το μάτι ακολουθεί τον υποχωρούν τοίχο, γλιστράει κάτω από χαμηλές καμάρες προς μερικά αντικείμενα τοποθετημένα σε μεσαία απόσταση. Γήινες ώχρες και ούμπρες εγκαθίστανται στο φθαρμένο πάτωμα, ενώ σχιστόλιθο γκρίζο στάζει στις πιο σκοτεινές γωνίες, σπασμένο από μια μονάχα λάμψη όπου το μέταλλο αρπάζει το φως. Η ίδια η μπογιά μοιάζει παλιά, τριμμένη πάνω στην πέτρα. Το φως μπαίνει από τη μία πλευρά, αόρατο. Οι σκιές δεν απλώνονται — κρατούν το σχήμα τους, δίνοντας σε εκείνη τη μικρή σύνθεση ένα ήσυχο βάρος μέσα σε όλον αυτόν τον χώρο. Μια σιωπή διατρέχει τον διάδρομο, από αυτές που εγκαθίστανται στους παλιούς τοίχους και δεν φεύγουν ποτέ.