Νεκρη φυση

Απλές φόρμες σε ένα τραπέζι, που κρατούν ένα απαλό φως. Οι ώχρες και οι ούμπερ έχουν μια βαθιά ηρεμία. Το δωμάτιο τις αγκαλιάζει με τη σιωπή του.

Υπάρχει ένα βάρος σε αυτόν τον μικρό κόσμο, έτσι δεν είναι; Μια αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν βρει τη θέση τους. Οι φόρμες απλώνονται στην επιφάνεια του τραπεζιού, αφήνοντας το μάτι να περιπλανηθεί από τη μία στην άλλη, χωρίς να σε τραβούν βαθιά μέσα τους. Όλη η ζεστασιά βρίσκεται σε εκείνες τις γήινες αποχρώσεις, αγκυρωμένη από τις δροσερές σκιές σχιστόλιθου στο ύφασμα από κάτω. Σχεδόν νιώθεις την υφή — πώς το χρώμα είναι πιο πυκνό στην καμπύλη ενός φρούτου ή ενός γυαλιού, και μετά λεπταίνει στο ήσυχο φόντο. Έτσι κάθε αντικείμενο έχει χώρο να αναπνεύσει. Το απαλό πλευρικό φως απλώς ξεκουράζεται πάνω σε κάθε επιφάνεια. Ο αέρας κουβαλάει την ησυχία ενός οικείου δωματίου, όταν η μέρα πλησιάζει στο τέλος της.