Πευκιας Ξυλοκαστρου

Η Πικιά κρατιέται στην πλαγιά πάνω από τον Κορινθιακό, με τις ώχρες στέγες της σφηνωμένες ανάμεσα στον γυμνό βράχο και το ανοιχτό νερό.

Στο πρώτο πλάνο, βραχώδες έδαφος και αραιοί θάμνοι σε θαμπό πράσινο. Από εκεί, το μάτι κινείται προς το χωριό που μαζεύεται στο μέσο πλάνο, και στη συνέχεια ανοίγει στον μακρύ ορίζοντα, εκεί που το νερό συναντά έναν ωχρό γαλάζιο ουρανό. Οι αποχρώσεις που ξεθώριασαν στον ήλιο στέκονται απέναντι στη ώχρα της γης και τα καφέ μονοπάτια, με ψυχρές βιολετί σκιές να χώνονται κάτω από τις στέγες. Οι πινελιές αλλάζουν χαρακτήρα: ελεύθερες, ανοιχτές στον ουρανό και στα νερά του βάθους, πιο σταθερές και συγκεντρωμένες γύρω από τα κτίρια, όπου η πυκνότερη πάστα πιάνει στον σοβά και στην πέτρα. Το φως πέφτει από ψηλά, κοφτό πάνω στις στέγες, πιο μαλακό κατά μήκος της ομίχλης της ακτής, μαζεύοντας το χωριό σε μια ήσυχη γωνιά γης. Η ζέστη απλώνεται παντού, αργή και υπομονετική, κρατώντας την ώρα στο όριο της ακινησίας.