Νεραντζα

Μία μοναχική πορτοκαλιά στέκεται στο κέντρο της σύνθεσης, με τον κορμό να ανεβαίνει κατακόρυφα από το κατώτατο τρίτο προς μια ανοιχτή, φορτωμένη καρπούς κόμη.

Ο κορμός ανεβαίνει από το κατώτατο τρίτο της σύνθεσης, διακλαδώνεται σε ανομοιόμορφη κόμη που καλύπτει το πάνω μέρος του έργου. Ο ωχρός ουρανός στο βάθος πλαισιώνει το δέντρο από όλες τις πλευρές, το απομονώνει και κατευθύνει το μάτι προς τα πάνω, κατά μήκος του φλοιού. Ώχρα και καμένη σιένα ορίζουν τον κορμό και τα μεγαλύτερα κλαδιά, ενώ τα φύλλα εναλλάσσονται ανάμεσα σε βαθύ σμαραγδί και λαδί, με τα ώριμα πορτοκάλια να ξεχωρίζουν ανάμεσά τους. Το φύλλωμα χτίζεται με κοντές, κουκκιδωτές πινελιές που αποδίδουν την πυκνότητα χωρίς να σβήνουν τον μεμονωμένο καρπό, ενώ λειότερες στρώσεις χρώματος πλάθουν τον όγκο των μεγαλύτερων κλαδιών. Το φως έρχεται από πάνω αριστερά, απαλό και διάχυτο, στρογγυλεύει την κόμη με ήπιες σκιές. Η μεσημβρινή ησυχία απλώνεται πάνω στη σκηνή, κρατώντας το δέντρο στη δική του αργή, φωτεινή ώρα.