Ροδος απογευμα,φυνικοδενδρο

Μια μοναχική φοινικιά ανεβαίνει από ζεστή πέτρα και χλωμή σκόνη, κρατώντας κάτω από τα κλαδιά της όλο το απόγευμα της Ρόδου.

Είναι η ιδιαίτερη ησυχία ενός μακρύ απογεύματος. Η φοινικιά απλώνεται προς έναν χλωμό ουρανό, κι εκείνο το μικρό μονοπάτι σε τραβά αβίαστα πέρα από τα χαμηλά κτίρια, προς τις στέγες που χάνονται στο βάθος. Όλη η αρχιτεκτονική κρατά εκείνες τις ζεστές γήινες αποχρώσεις, που κάνουν το δροσερό πράσινο των φύλλων να αισθάνεσαι τόσο φρέσκο. Έπειτα έρχονται εκείνες οι μικρές νότες μπλε, μόνο στα παντζούρια και αχνά εκεί στον ορίζοντα. Το φως πέφτει τόσο καθαρό στα λευκά τοιχώματα, ενώ οι σκιές μαζεύονται απαλά στο έδαφος. Μια σιωπηλή ζέστη σκεπάζει τα πάντα, κι ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να παγώνει.