Σαντορινη,ο γκρεμος φοντο Ια,σουρουπο

Από την ηφαιστειογενή ακτή, το κυβόσχημο χωριό της Οίας χαράζει το μακρινό χείλος της καλδέρας κάτω από έναν ουρανό ροδόχρυσο.

Το μάτι ξεκινά από το ανώμαλο πρώτο πλάνο — ώχρα και καμένη σιένα σημαδεύουν την ηφαιστειογενή πέτρα — και ακολουθεί τη διαγώνια της βραχώδους ακτής προς το μακρινό χωριό στον ορίζοντα. Πέρα από αυτό, το Αιγαίο καταλήγει σε βαθύτερο σχιστόλιθο-μπλε, ενώ ο ουρανός ανεβαίνει μέσα από κεχριμπάρι και απαλό πορτοκαλί. Πλατιές, ελεύθερες πινελιές αποδίδουν τον ουρανό και τη θάλασσα· πιο σφιχτές αγγίζουν τα μικρά ασβεστωμένα τοιχώματα και τους τρούλους που αντανακλούν το τελευταίο πλάγιο φως. Το φως έρχεται χαμηλά από τα δυτικά, μαλακώνει τις σκιές στις σχισμές και αφήνει μια ήρεμη λάμψη κατά μήκος των δυτικών όψεων. Η ώρα παραμένει, και η σιωπή αναπαύεται στην άκρη της καλδέρας.