Νεραντζα,ακρογιαλια το σουρουπο

Στη Νεράντζα, η ακτή στρέφεται προς έναν ήλιο που έχει ήδη βυθιστεί, το τελευταίο του χρυσό σφηνωμένο στην υγρή πέτρα και στο ήρεμο νερό.

Η ακτογραμμή καμπυλώνει απαλά και οδηγεί το μάτι από το πρώτο πλάνο προς μορφές στο κέντρο της σύνθεσης, χαμηλούς βράχους και αμυδρή βλάστηση που στερεώνουν τη σκηνή. Στην παραλία, μουντά χρυσά και ώχρα ζεσταίνουν την επιφάνεια, ενώ λαδί πράσινα και ζεστά γκρι βυθίζονται στα πιο σκοτεινά βάθη. Ψηλά, οι λεβάντες τόνοι αποκρίνονται στα χρώματα της ακτής με ψυχρότερο, πιο αραιό χρώμα. Οι πινελιές κινούνται ανάμεσα σε πλατιά περάσματα για τη θάλασσα και τον ουρανό και πιο λεπτές, σχολαστικές στην ακτή. Εκεί που πέτρα και νερό συναντιούνται, η πάστα παχαίνει αισθητά. Το φως έρχεται από έξω από το πλαίσιο, χαμηλό και διάχυτο, μαλακώνει κάθε άκρη και διαλύει την απόσταση σε μια σιωπηλή λωρίδα χρώματος. Το λυκόφως κατεβαίνει αργά, οι σκιές απαλές, χωρίς κοφτές αντιθέσεις, το βάθος ήσυχο.