Ροδος,δρομος με καμαρες
M1338
Για το Έργο
Πέτρινες αψίδες διαδέχονται η μία την άλλη σε έναν στενό δρόμο της Ρόδου, κάθε μία πλαισιώνει την επόμενη, και ολόκληρη η σειρά συγκλίνει σε μια λίμνη ζεστού απογευματινού φωτός.
Τα θολωτά περάσματα σε οδηγούν βαθύτερα, προς το απαλό φως στο βάθος. Η ηλιόλουστη πέτρα ζεστάθηκε — ώχρα και τερακότα στις φωτισμένες επιφάνειες, ενώ οι σκιές αναπνέουν με ψυχρό μπλε και βιολετί. Η πάστα είναι πυκνή εκεί που το φως χτυπά, διακρίνεται σχεδόν η υφή της τοιχοποιίας. Οι πινελιές είναι κατευθείαν, σίγουρες, χωρίς υπερβολική επεξεργασία — απλώς λεπτότερες στρώσεις, ίχνη φθαρμένου σοβά που μόλις υπονοούνται. Μικρές ανθρώπινες φιγούρες εμφανίζονται ανάμεσα στις αψίδες, σαν να ανήκουν στην ίδια την αρχιτεκτονική. Το φως έρχεται από την άκρη, ζεστό και διάχυτο, με απαλές σκιές που δεν γίνονται ποτέ σκληρές. Ο αέρας μένει ακίνητος, κρατώντας το ήσυχο απόγευμα ενός παλιού νησιώτικου δρόμου.