Σπιτια με φοντο τον Παρνασσο

Μικρά σπίτια μαζεύονται στους πρόποδες του Παρνασσού, καθώς το χρυσό του απογεύματος περνά το σχιστόγκριζο πρόσωπό του.

Μια βαθιά ησυχία ανήκει σε αυτόν τον τόπο, στη ζεστασιά του ήλιου που βυθίζεται. Το φως πέφτει στις απλές προσόψεις των σπιτιών — τερακότα και απαλά λευκά — ενώ μακριές σκιές απλώνονται κατά μήκος των στενών. Οι γραμμές των στεγών οδηγούν το μάτι προς τα πάνω, προς το βουνό. Εκεί ο αέρας γεμίζει με δροσερές αποχρώσεις σχιστόγκριζου και αμυδρού μπλε, που μαλακώνουν σε υπαινιγμούς λεβάντας. Μπορεί κανείς σχεδόν να νιώσει την αλλαγή στην υφή. Η μπογιά είναι πηχτή στη ζεστή πέτρα των σπιτιών, κι έπειτα ανοίγει σε πιο απαλές πινελιές για το δροσερό, απόμακρο πρόσωπο του βουνού. Τα άδεια κατώφλια φαίνεται να συγκρατούν τη σιωπή, και μια ήρεμη ευλάβεια απλώνεται πάνω στη σκηνή καθώς η μέρα τελειώνει.