Ροδος

Η κίνηση καταλαγιάζει. Το κοβαλτένιο νερό συναντά την ασπρισμένη από τον ήλιο πέτρα, και εκείνη η ήσυχη γραμμή ανάμεσά τους κρατά ολόκληρη την εικόνα.

Στο πρώτο πλάνο, το νερό δουλεμένο με λείες, ομοιόμορφες στρώσεις, η πάστα λεπτή, η επιφάνεια ήρεμη. Το μάτι ακολουθεί την καμπύλη της ακτής, περνά πάνω από χαμηλές, κοντά-κοντά μαζεμένες στέγες σε απαλή τερακότα και ανεβαίνει προς τα οχυρωμένα τείχη στο βάθος. Οι ωχρές αποχρώσεις και τα κιμωλιένια λευκά αντιπαρατίθενται στο βαθύ, ψυχρό μπλε του νερού, με μια λεπτή νότα κόκκινου όπου ο ήλιος πέφτει στα παλιά κεραμίδια. Η πάστα αλλάζει χαρακτήρα: λεία στο νερό, πυκνότερη και διακεκομμένη στην πέτρα, δίνοντας στη λιθοδομή βάρος και υλικότητα. Το φως πέφτει από ψηλά, μαλακώνει τις σκιές χωρίς να τις σβήνει. Η παλέτα κρατημένη, κυρίως ζεστοί γήινοι τόνοι με το ψυχρό μπλε να τους αντισταθμίζει. Ο αέρας μοιάζει ακίνητος, σαν αργό απόγευμα που συγκρατεί την ανάσα του πριν το χρώμα βαθύνει. Έργο μεσαίου μεγέθους, λάδι σε καμβά.