Σαντιρινη βραχια με τον Αγιο Μηνα

Οι ηφαιστειογενείς βράχοι ανεβαίνουν προς το παρεκκλήσι του Αγίου Μηνά, με τους ανοιχτόχρωμους τοίχους του να δέχονται το ψηλό κυκλαδίτικο φως.

Εδώ κυριαρχεί μια βαθιά ησυχία, μια ακινησία που ανήκει μόνο στο μεσημέρι. Η τραχιά υφή του πρώτου πλάνου σε οδηγεί σταδιακά πάνω στην πλαγιά του βράχου, ως το μικρό εκκλησάκι κοντά στην κορυφή. Η ζεστή γήινη απόχρωση της πέτρας αντιδιαστέλλεται από τα δροσερά μπλε του νερού και του ουρανού. Η πινελιά αναπνέει — ρευστή για τη θάλασσα, πιο πυκνή και τραχιά για τον βράχο, αποδίδοντας το πορώδες βάρος του. Λίγες μόνο απλές πινελιές λευκού στους τοίχους του εκκλησιού αρπάζουν το φως του ήλιου. Το φως αισθάνεται ψηλό και καθαρό, σχεδόν χωρίς σκιά. Μια βαριά σιωπή αναπαύεται πάνω στην ακρωτηριά, αργόσυρτη και ζεσταμένη από τον ήλιο, από εκείνες που εγκαθίστανται στα νησιά.