Σουρουπο(κοντα στον Παρμανελο)

Βαθύ πορτοκαλί κρατιέται χαμηλά πάνω από το Παρμένελλο, καθώς το τελευταίο φως της μέρας απλώνεται επίπεδο στην ανοιχτή γη.

Όλα φαίνονται να αναπαύονται σε αυτή τη μια ήσυχη στιγμή. Ο ουρανός ανοίγει πάνω από τα πάντα, με πλατιές πινελιές που μεταφέρουν απαλά ροζ και καμένο πορτοκαλί προς μια γαλήνια λάμψη. Από κάτω, η γη αποτελεί μια χαμηλή ζώνη από αχνές γήινες αποχρώσεις και ψυχρά γκρίζα της σχιστόλιθου. Η μπογιά εκεί αισθάνεται διαφορετική, πιο υφατή — σχεδόν αντιλαμβάνεσαι τον θάμνο και την πέτρα. Εκείνες οι σκοτεινές σιλουέτες αγκυρώνουν τη σκηνή, τραβώντας το βλέμμα πίσω προς το φως. Το ίδιο το φως είναι τόσο χαμηλό, που τεντώνει μακριές, απαλές σκιές στο έδαφος. Το βράδυ κατακάθεται αργά. Ο χρόνος φαίνεται να συγκρατείται σε αυτή την τελευταία υπομονετική ώρα πριν το σκοτάδι.