Κοντα στην Κορινθο τοπιο με γαιδουρογκαθα

Μονοπάτια με ώχρα δίνουν σχήμα στο ξερό χώμα και οδηγούν σε απόμακρους, χλωμούς λόφους. Μια ζέστη βαριά κι αδύναμη να κινηθεί απλώνεται πάνω στην ανοιχτή γη.

Μια βαθιά ησυχία κατακάθεται σε αυτό το τοπίο. Τα μονοπάτια των γαϊδουριών σε τραβούν μαζί τους, καθώς κόβουν τον δρόμο μέσα από θάμνους και πέτρες ώσπου να φτάσουν στους χλωμούς εκείνους λόφους. Ολόκληρο το τοπίο είναι ψημένο σε γήινες αποχρώσεις — σκονισμένα ώμπερ και αποχρωματισμένες ώχρες, με ελάχιστες μόνο κηλίδες ξηρού πράσινου. Το φως είναι τόσο έντονο που κάνει τις σκιές στις ρυτίδες του μονοπατιού να αναδεικνύονται με σκληρή καθαρότητα. Και η ίδια η επιφάνεια της μπογιάς αλλάζει χαρακτήρα ανάλογα με το σημείο που κοιτάς: χοντρή και υφαντή στο έδαφος, ενώ ο ουρανός αποδίδεται με μια ομαλή, απαλή πινελιά. Τίποτα δεν κινείται. Αυτή η ιδιαίτερη βαρύτητα μιας κορινθιακής απογευματινής ώρας έχει εγκατασταθεί μέσα στη γη.