Στο λιμανι τησ Μητιλινης

Βάρκες δεμένες στην πέτρινη προκυμαία της Μυτιλήνης, με ξύλινες γάστρες που ζεσταίνονται μπροστά σε μια βαθιά κυανή θάλασσα.

Ολόκληρο το λιμάνι φαίνεται να κρατά την ανάσα του στον απογευματινό ήλιο. Οι φθαρμένες γάστρες των βαρκών είναι σφηνωμένες δίπλα στην πέτρινη προκυμαία, κι από εκεί το βλέμμα γλιστρά πέρα από τους ασβεστωμένους τοίχους και τις κεραμιδένιες στέγες, ως την αχνή γραμμή των λόφων στο βάθος. Η θάλασσα κρατά βαθιά μπλε χρώματα, σε άμεση αντίθεση με τη ζεστή γη των ξύλινων σκαφών και της πέτρας. Κι εκεί που το φως αγγίζει το νερό, μια απαλή λεμονί λάμψη. Το φως πέφτει από ψηλά, κατακόρυφα. Η απόμακρη στεριά μαλακώνει σε έναν κουρασμένο λεβαντί τόνο. Μια βαθιά ησυχία απλώνεται πάνω στο λιμάνι — η ησυχία του απογεύματος που δεν χρειάζεται να συμβεί τίποτα.