Στο λυμανι(συνθεση)

Κιβώτια και τυλιγμένο σκοινί στέκονται στην άκρη της αποβάθρας, εκεί που το σκουρόχρωμο νερό αναλαμβάνει και η εργάσιμη μέρα έχει κλείσει.

Αυτά τα αντικείμενα κρατούν μια ήσυχη ιστορία, αφημένα ακριβώς εκεί. Το μάτι ακολουθεί την απαλή γραμμή των κιβωτίων και του τυλιγμένου σκοινιού, γλιστρώντας πίσω προς το χλωμό νερό. Τα χρώματα ανήκουν στη θάλασσα και στη δουλειά — μπλε αποχρώσεις σχιστόλιθου που συναντούν το σιένα και τη σκουριά του παλιωμένου ξύλου, με μια λεπτή αγγιγματιά λευκού που ανασηκώνει το μεσαίο επίπεδο. Η ίδια η μπογιά νιώθεται ειλικρινής. Στεγνές πινελιές πιάνουν το νερό του ξύλου και το φθαρμένο σκοινί, ενώ πιο λεία περάσματα αφήνουν το συννεφιασμένο φως να στασιμάζει στον υγρό καμβά. Κάθε σκιά είναι απαλή. Ακόμα κι ερημωμένο, αισθάνεσαι τη ζωή που έχουν ζήσει. Μια κατακρατημένη σιωπή αναπαύεται στην άκρη του νερού, υπομονετική και αργή.