Στο λυμανι της Αλονησου

Ψαρόβαρκες παρατάσσονται στην προκυμαία της Αλοννήσου, με τις κοβαλτένιες γάστρες τους να καθρεφτίζονται σε νερά που κρατούν την ζεστή ώχρα των στεγών στην πλαγιά.

Υπάρχει μια ηπιότητα σε αυτό το φως, μια σιωπηλή ζεστασιά που φαίνεται να απλώνεται παντού. Οι ψαράδικες βάρκες αναπαύονται στο προσκήνιο, με τα μπλε και τα άσπρα τους να ξεχωρίζουν καθαρά πάνω στο νερό. Τα κατάρτια τους σχηματίζουν απαλές γραμμές μπροστά στο μακρύ άνοιγμα της θάλασσας. Το βλέμμα ακολουθεί την προκυμαία πέρα από τα μικρά κτίρια που σκαρφαλώνουν στην πλαγιά, ως εκεί που οι λόφοι χάνονται μέσα στην ομίχλη. Τα χρώματα είναι τόσο απλά και αληθινά — τα βαθιά μπλε του Αιγαίου συναντούν την ηλιοψημένη ώχρα της πέτρας. Ακόμα και η πινελιά αισθάνεται διαφορετική: χαλαρή και ρευστή στο νερό, ήρεμη και σταθερή στα κτίρια. Μια βαθιά ησυχία απλώνεται πάνω στο λιμάνι, αργή και αμέριμνη.