Ζαγορα, η πλατεια με ομιχλη

Η πρωινή ομίχλη τυλίγει την πλατεία της Ζαγοράς σε μια βουβή ακινησία. Οι αυστηρές γωνίες μαλακώνουν και τα πέτρινα κτίρια που την ορίζουν σωπαίνουν, βυθισμένα σε ένα διάχυτο φως.

Η ανοιχτή πλατεία στο κέντρο της σύνθεσης πλαισιώνεται από παραδοσιακά κτίσματα, με τις κεραμοσκεπές και τις κάθετες γραμμές τους να οδηγούν το βλέμμα σε μια γαλήνια υποχώρηση προς το βάθος. Ψυχροί γκρίζοι τόνοι, απαλές ώχρες και ήρεμα μπλε εναλλάσσονται με ανεπαίσθητες μεταβάσεις, δημιουργώντας έναν ατμοσφαιρικό φωτισμό χωρίς έντονες φωτοσκιάσεις. Οι αρχιτεκτονικές επιφάνειες αποδίδονται με ευκρίνεια: η φθαρμένη πέτρα δουλεύεται με ελαφριά, ανάγλυφη πάστα που υποδηλώνει την υφή της, ενώ η ομίχλη διαχέεται σαν μια λεία, ονειρική αχλύ. Οι λιγοστές ανθρώπινες φιγούρες, μικρές σε κλίμακα, μοιάζουν απορροφημένες από τον χώρο, αποτελώντας μέρος του τοπίου και όχι κεντρικό θέμα. Ο αέρας μοιάζει να κρατά μια υγρή, στοχαστική σιωπή.