Τηνος

Κοβαλτί παντζούρια κόβονται απότομα πάνω στους ανοιχτόχρωμους τοίχους της τηνιακής πλαγιάς, κι εκεί μακριά, μια λεπτή γραμμή θάλασσας.

Όλα μοιάζουν να κρατούνται μέσα στη ζεστασιά ενός αργού απογεύματος. Οι σκιές απλώνονται στα πέτρινα καλντερίμια και μας τραβούν προς τα πάνω, ανάμεσα στα σπίτια, κατά μήκος του στενού δρόμου. Το λευκό στους τοίχους είναι τόσο καθαρό, σχεδόν κοφτό, δίπλα στο βαθύ κοβαλτί των παντζουριών και εκείνη τη λεπτή λωρίδα θάλασσας. Μια μικρή ώχρα ζεσταίνει την πέτρα κάτω από τα πόδια. Οι γραμμές των κτιρίων είναι εντελώς ευκρινείς, αλλά ο ουρανός απλώς αναπνέει — πιο απαλός εκεί έξω. Το φως πέφτει κατευθείαν, αφήνοντας δροσερές σκιές να μαζεύονται στα κατώφλια. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Μόνο η ησυχία. Μια κρατημένη σιωπή απλώνεται πάνω στο χωριό, αργή όσο και το ίδιο το απόγευμα.