Τοπιο

Ώχρινες ράχες ανεβαίνουν σε στρώματα, η καθεμιά λίγο πιο ψυχρή από την προηγούμενη, ώσπου η πιο ψηλή παραδίνεται στον ανοιχτό ουρανό.

Μια βαθιά ησυχία απλώνεται πάνω στο τοπίο, μια ακινησία που φαίνεται να συγκεντρώνεται καθώς η ματιά χάνεται στο βάθος. Το μάτι ακολουθεί ένα αχνό μονοπάτι μέσα στο χορτάρι, που ανεβαίνει πάνω από βράχους ζεστής γης και αμυδρό πράσινο. Αξίζει να προσέξει κανείς την υφή της ίδιας της μπογιάς — χοντρή και πυκνή στο κοντινό πλάνο, ενώ πιο πίσω όλα μαλακώνουν, οι γραμμές διαλύονται μέσα στην ανοιχτόχρωμη ομίχλη που αγκαλιάζει την ύψωμα. Δεν υπάρχουν έντονες σκιές. Το φως είναι ομοιόμορφο, αναπαύεται απαλά σε κάθε επιφάνεια. Ολόκληρο το τοπίο μοιάζει να κρατά την ανάσα του. Ο χρόνος επιβραδύνεται εκεί όπου η τελευταία έγχρωμη ράχη παραχωρεί τη θέση της στον αέρα.