Γελαδες

Ένα χωματένιο μονοπάτι καμπυλώνει μέσα από ωχρά χόρτα προς μια μακρινή ράχη, με το απογευματινό φως να απλώνεται οριζόντια πάνω στις ανοιχτές πλαγιές.

Το μάτι εισέρχεται κατά μήκος του μονοπατιού, περιφέρεται πάνω από ήπιες πλαγιές και σταθεροποιείται σε μια θολή ράχη στον ορίζοντα. Αποσβεσμένο ελαιόχρωμο, ωχρό ανοιχτό και απαλή κρέμα συναντούν μια νότα σκονισμένου ροζ στο σημείο όπου ο ουρανός εφάπτεται με τη γη. Η πινελιά χαλαρώνει στον ανοιχτό ουρανό και σφίγγει πάνω στο γρασίδι και τη διάσπαρτη βλάστηση, με πιο παχύ χρώμα να συσσωρεύεται εκεί όπου το ηλιακό φως αναπαύεται σε κάποια ανύψωση του εδάφους. Οι σκιές παραμένουν μαλακές και διάχυτες, αφήνοντας το φως να διαβάζεται ως απογευματινό — χαμηλό και συγχωρητικό. Τίποτα δεν βιάζεται. Μια ήσυχη ικανοποίηση κατέχει την ταπεινή σκηνή, σαν η ίδια η ώρα να είχε σταματήσει πριν αρχίσει να σβήνει η μέρα.