Τοπιο,σουρουπο Κορινθιακο με φορμες

Κορινθιακοί κίονες ανυψώνονται χλωμοί στο μεσαίο πλάνο, καθώς η τελευταία ζεστασιά του εδάφους υποχωρεί σε έναν ουρανό ήδη βαθύ βιολετί.

Μια βαθιά ησυχία φαίνεται να απλώνεται παντού. Το βλέμμα αρχίζει από τη σκοτεινή γη στα πόδια μας, περνά δίπλα από εκείνα τα φθαρμένα λίθινα σχήματα και ανεβαίνει αργά στον απαλό ουρανό. Η τελευταία ζεστασιά του εδάφους, στις κομμένες ώχρες, αντηχεί με το δροσερό βιολετί και το βαθύ λουλακί που κυριαρχούν από πάνω. Η πέτρα είναι βυθισμένη σε χλωμά, κιμωλιακά γκρίζα. Η χρωματική ύλη φαίνεται τραχιά στις διαβρωμένες επιφάνειες, ενώ γίνεται εντελώς λεία στον αέρα. Πρόκειται για εκείνο το μαλακό, διάχυτο φως μετά τη δύση — που ρίχνει απαλές σκιές και ξεκουράζεται σε κάθε καμπύλη. Η ώρα κρατά, ο χρόνος επιβραδύνεται, και η σιωπή φέρει το βάρος κάποιου παλιού που ανασύρεται στη μνήμη στα πρόθυρα της νύχτας.