Βενετια σπιτια,δενδρα,(χωρις καναλι)

Οι κόμες των ελαιώνων σφίγγονται στους βενετσιάνικους τοίχους με τα κλειστά παντζούρια — ούτε κανάλι, ούτε αξιοθέατο, μόνο ένας συνηθισμένος δρόμος στη μνήμη του χρώματος.

Στο πρώτο πλάνο, τα δέντρα με το λαδί και σαλβία φύλλωμά τους μαλακώνουν τις διαδοχικές στέγες πίσω τους. Στις όψεις των κτηρίων, καμένη ομπρ, ξεθωριασμένη τερακότα, κι εκεί που η σκιά μαζεύεται στη βάση των τοίχων, απαλό γκρι. Στο βάθος, ανάμεσα στις καμινάδες, γαλάζια σιωπηλά. Η πινελιά αλλάζει χαρακτήρα καθώς κινείται στη σύνθεση: ελεύθερες, διακεκομμένες αφές στο φύλλωμα, πιο σταθερά χτισμένες οι γωνίες στα σοβατεπί και στην πέτρα, ενώ διακεκομμένες στεγνές πινελιές αποδίδουν τη φθορά του σοβά. Το φως του αργού απογεύματος έρχεται από τη μία πλευρά, πέφτει σκληρό πάνω στις τραχιές επιφάνειες και αφήνει τα στενά σε απαλή σκιά. Μια χρυσαφένια υγρή αχλύς κάθεται πάνω από τις στέγες. Ο χρόνος στέκεται στη σιωπή ανάμεσα στα σπίτια.