Βραδακι απο το παραθυρο μου στα Πατησσια

Τα Πατήσια στην ώρα που σκοτεινιάζει — οι στέγες χάνονται μέσα στο ινδικό μπλε, κι από τα παράθυρα αρχίζουν να φαίνονται τα πρώτα κεχριμπαρένια φώτα.

Στο πρώτο πλάνο, τα κτήρια ανοίγουν προς το βάθος, το ένα επίπεδο πίσω από το άλλο, σε μαλακή απόσταση. Η τερακότα και ο σοβάς κρατούν τη ζέστη της μέρας, ενώ ο ουρανός βαθαίνει σε ινδικό μπλε και γκρι. Σε αυτό το βάθος αρχίζουν να ξεχωρίζουν μικρά κεχριμπαρένια φώτα στα παράθυρα, τα πρώτα λυχνάρια του βραδιού. Η πάστα ελαφριά παντού, απλώς υπονοεί την υφή στις στέγες, αφήνοντας τον ουρανό να διαχέεται σε χρώμα. Το τελευταίο φως της μέρας πέφτει στις πρόσοψεις αριστερά, ενώ τα υπόλοιπα υποχωρούν σε σκιές με απαλές άκρες. Η ώρα κατεβαίνει αργά, με τη σιωπή μιας γειτονιάς που ανασαίνει πριν τη νύχτα. Έργο μεσαίου μεγέθους, λάδι σε καμβά.