Υδρα απο το παραθυρο μου
M613
Για το Έργο
Από ένα παράθυρο ψηλά στην Ύδρα, τα κυβιστά σπίτια κατεβαίνουν σε βαθμίδες ως τη βαθυκύανη θάλασσα, και το απόγευμα κρατά.
Υπάρχει μια βαθιά ησυχία σε αυτό το απογευματινό φως. Το βλέμμα γλιστράει αβίαστα από την άκρη του παραθύρου, περνά δίπλα από τα μικρά σπίτια που στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, και φτάνει ως την ανοιχτή θάλασσα. Τόση γαλήνη. Ο ήλιος ζει μέσα στο ζεστό λευκό των τοίχων, ενώ οι σκιές κρατούν εκείνες τις απαλές, δροσερές λιλά αποχρώσεις. Η θάλασσα βαθαίνει από ανοιχτό μπλε σε κοβάλτο καθώς φτάνει στον ορίζοντα. Η μπογιά ίδια γίνεται πιο πυκνή εκεί που το φως είναι πιο έντονο — ακριβώς στις άκρες των κτιρίων — ενώ ο ουρανός και το νερό είναι λείοι, σχεδόν αβαρείς. Μια κατακρατημένη σιωπή απλώνεται πάνω από τις στέγες, μια γαλήνη που εγκαθίσταται για ένα μακρύ απόγευμα.